De magie van een handtekening – Westfriesland SEW Dames 1 (video)
WOGNUM – Het begint al voordat ze het veld oplopen. Kleine handen die net iets te stevig vastpakken. Ogen die omhoog gaan, steeds weer omhoog, naar die blauwe shirts. Naar de helden die ineens zo dichtbij zijn. Groter dan groot, maar toch gewoon naast je. Even.
De muziek, het geroezemoes, het licht in de hal – alles lijkt harder, feller, belangrijker. En dan dat moment. Samen het veld op. Hand in hand. Alsof je zelf even onderdeel bent van iets groots. Het applaus rolt van de tribune en ergens daartussen staat een kind dat het liefst de tijd even stil zou zetten.
Als de wedstrijd begint, verdwijnen ze naar de zijkant. Maar echt weg zijn ze niet. Integendeel. Met emmers, omgedraaid en klaar als trommels, geven ze alles wat ze hebben. Ritme, lawaai, energie. Alsof ze hun helden vooruit kunnen slaan. Alsof elke klap zegt: kom op, wij zijn er.
En dan, na het laatste fluitsignaal, komt misschien wel het mooiste moment. Geen publiek meer, geen spanning van de wedstrijd. Alleen nog die gang, die geur van sport, en een rij kinderen met hoop in hun handen. Een bal. Een shirt. Een kaart.
Ze kijken weer omhoog.
En de speelsters? Die bukken even. Nemen de tijd. Een handtekening, een glimlach, soms een paar woorden. Klein gebaar, groot gevoel. Voor het kind een herinnering die blijft. Voor de speelster misschien een spiegel van vroeger. Van toen zij daar stond. Net zo klein. Net zo vol dromen.
En ergens, heel stil, gebeurt er iets.
Een vonkje.
Iets dat zegt: later sta ik daar ook.
